به تمامي از نخست روز آغاز گرديد:

 

چونان چون زمزمه اي كه در گوشمان در زماني نامعلوم

 

از نيستي بدين سو مي خواندمان

 

كه گويي تمام عالم تنها به قدمهاي ما فكر مي كرده است

 

ما... در پس آزادي خيالي خويش احساس گناه را بارها به دوش كشيده ايم

 

و بارها روح خسته مان را آزرده ايم

 

بي آنكه توانسته باشيم به دو گام آنسوتر بيانديشيم

 

و گناه پاهايمان چه بوده است كه

 

تمام دو راهي ها به يكسو ختم مي شده اند

 

و انگار هرگز فرقي نمي كرده كه جهان تا كجا امتداد دارد

 

كه تمام ترسمان از گم شدن در وسعتش؛ وهمی

 

و تمام شوقمان از پروازهاي نا معلوم رؤيايي بوده است و

 

                                                                       هيچ....

 

لينک