به نظر من خودخواهی فقط به خواستن چیزهای به ظاهر خودمدارانه محدود نمیشه

تمام کنش ها و واکنشهای ما به محیط اطراف و آدمهای دور و برمون از خودخواهی ماست.

شاید بشه گفت نوع خودخواهی ماست که شخصیت ما رو می سازه.

وقتی یه آدم همیشه فقط به دنبال چیزهاییه که از اونها لذت می بره صفت خودخواه رو

 بهش   لقب  می دیم. در حالیکه همه آدمها همیشه همینطورند.  چیزی که باعث میشه که ما

بعضی وقتها فکر کنیم یه آدم کاری رو از روی لذت انجام نداده اینه که در واقع نوع لذت اون آدم از

 کاری که انجام داده برای  ما ملموس و قابل درک نیست .

حتی ممکنه آدمها اونقدر با خودشون روراست نباشن که انگیزه اصلی فداکاری هاشونو بفهمند و

به همین دلیل مثل دیگران خودشونو تحسین کنند.

به هر حال با چنین دیدگاهی میشه فهمید یه فداکاری واقعی بدون هیچ انگیزه خودخواهانه ای

چقدر کمیابه و چه ارزش بالایی داره.

در مورد دوست داشتن هم همینطوره : وقتی به کسی علاقه داریم و بخاطر اون کاری رو انجام

میدیم  اولین کسی که از این دوست داشتن لذت می بره خود ماییم .

واقعا شاید بیشتر کارها و رفتارهای ما توی یک رابطه دوستی یا از روی لذته و یا از ضعف و

وابستگی .

اما با همه اینها به نظر من عشق زیباترین جنبه خودخواهیه . چون مسلما نمیشه از لذتی که

با دوست داشتن یک نفر به اون می بخشیم  صرفنظر کرد...

لينک