اولش که آدم عاشق میشه عاشق ذهن خودش میشه . عاشق موجودی که هیچکدام از ضعف

های خودشو نداره . موجودی که در مقایسه با خودش کامله.

توی این مرحله ولی عشق آدم ناکامله

یه کم که گذشت کم کم می بینی که اون موجود اافسانه ای عیبهایی هم داره و یه کم بیشتر

که میگذره می بینی بعضی عیبهاش دقیقا عیبهای خودته و حتی بزرگترش

اونوقت اگه بازم دوستش داشته باشی عشقت کامل شده

به نظر من عشق کامل عشق به یک موجود ناکامله و به همین دلیل عشق زمینی ارزشمندتر از

عشق آسمانیه 

لينک